Ferie zimowe w tym roku dla grupy młodzieżowej naszej wspólnoty , zakończyły się dwoma bardzo ważnymi wyjazdami weekendowymi. Pterwszy - wyjazd do Wisły Jawornik, był owocem kilkutygodniowych przygotowań do modlitwy wstawienniczej o wylanie Ducha Świętego. Wszyscy, którzyu zostali zachęceni Słowem Bożym podczas spotkań, świadectwem innych oraz, co najważniejsze, byli spragnieni żywej i trwałej relacji z Jezusem, mogli uczestniczyć w modlitwie wstawienniczej.Doświadzyli też łaski, którą Duch Święty obficie wylewał. Piątek zaczął się "mało duchowo" ponieważ chłopcy przygotowali z okazji dnia św. Walentego prawdopodobnie pierwszą wspolczesno- kabaretową wersję ,,Romea i Julii" oraz parę innych< życiowych scenek które mocno robawiły całą grupę Od soboty rano już całkowcie skupiliśmy się na Osobie Ducha Swiętego co zaowocowało ponad trzygodzinną modlitwą wieczorną. Warto-też wspomnieć że bylismy bardzo zbudowani goscxnnoscią księdza Śćwiertnii który jest gospodarzem parafii Ewangelickiej oraz domu rekolekcyjnego w Jawormku, gdzie gościliśmy przez te trzy dni W następny weekend, 22 - 23 lutego,czteroosobowa grupa przedstawicieli naszej wspólnoty, pojechała na coroczne spotkaniee grup młodych z wszystkich wspolnot regionu europejskiego Miecza Ducha.W tym roku odbyło się ono w Monachium: Jak zwykle, był to bardzo dobry czas poświęcony nie tylko na odświeżanie lub zawieranie nowych znajomości ale przede wszystkim podzielenie się wydarzeniami z całego roku oraz szukanie wspólnej wizji dla grup młodzieżowych naszych wspólnot na najbliższe miesiące. Oba te wyjazdy są bardzo ważne dla naszej grupy i myślę że powoli widzimy już ich pierwsze owoce.

Darek Drzewiecki

Bóg mnie zaskakuje

Patrzę na zegarek; jest 17.00.Wyciągam z szafy wysłużony plecak ,myślę co muszę zabrać na wyjazd. Pakuję w pośpiechu śpiwór, dres, podkoszulka, szczoteczka, mydło...itd. Co jeszcze? Dobra, zapinam pokrowiec gitary, wkładam w boczną kieszeń śpiewnik, pulpit na pieśni, zapasowe struny - na wypadek gorliwszych uderzeń. Oczywiście- Biblia. Chyba wszystko. Obładowany wychodzę i czekam na Szymona. Jedziemy. Jest 18.30. Wtulam się w kołnierz kurtki i pogrążam się w myślach. Zadaję sobie i Panu pytania; jaki będzie ten wyjazd? Patrzę wstecz - tyle było przez lata, wyjazdów, spotkań- teraz jedziemy na kolejne. Co przygotowałeś dla każdego z nas Jezu? Rozprawiając się szybko w sercu z siostrą rutyną ,zacząłem się w sercu modlić o ten czas, szczególnie o czas sobotniej modlitwy o wylanie Ducha Św. Powtarzałem w myślach: "Panie proszę, zaskocz każdego z nas, wiem że to potrafisz." W końcu dojechaliśmy. "Objuczeni" instrumentami przekroczyliśmy próg ośrodka rekolekcyjnego w Wiśle - Jawornik. Po spotkaniu modlitewnym braciszkowie z kabaretu "Sanczo" zaprezentowali krótki program artystyczny z okazji walentynek, (ale się ubawiłem) po czym udaliśmy się na spoczynek. Sobota była bogata w Słowo Boże i świadectwa braci. Jurek i Miłosz dzielili się swoim przeżyciami związanymi z zesłaniem Ducha Św.; Darek i Krzysiek przygotowali na ten temat konferencje. Po tej uczcie Słowa (i po kolacji) zaczęliśmy się modlić w grupach nad osobami które prosiły zesłanie Ducha Św. Gdy widziałem kolejno klękające osoby, tak bardzo kochające Jezusa, pragnące iść za Nim, wzruszyłem się w sercu i dziękowałem Panu za to że nas nieustannie zaskakuje. Cztery lata temu było nas zaledwie kilkanaście osób; spotykaliśmy się raz na jakiś czas. Gdyby wtedy ktoś powiedział mi że będzie tych osób siedemdziesiąt, że będziemy spotykać się regularnie na spotkaniach poniedziałkowych, w grupach dzielenia i razem wyjeżdżać - westchnąłbym - fajnie by było. Stało się to rzeczywistością i dziękujmy Mu za dzieła których dokonuje. Teraz wyraźnie widziałem że warto jest pracować dla Pana, nieraz trudzić się, bo najlepszą nagrodą za ten wysiłek, jest widzieć wstającego z klęczek człowieka pełnego miłości do Pana Jezusa. Po skończonej modlitwie jeszcze przez długi czas śpiewaliśmy pieśni, prowadziliśmy między sobą długi rozmowy. Przypomniały mi się wtedy słowa Św. Pawła: "Ale jakaż jest nasza nadzieja albo radość, albo wieniec chwały? Czyż nie wy nią będziecie przed Panem naszym, Jezusem Chrystusem, w chwili Jego przyjścia?" (1 Tes 2:19) i trochę dalej:
" Jakież bowiem podziękowanie możemy za was Bogu złożyć, za radość, jaką mamy z powodu was przed Bogiem naszym?" (1 Tes 3:9) Pamiętam że wsuwając się do śpiwora cieszyłem się jak małe dziecko z lizaka.
W niedzielę wybraliśmy się na śnieżne szaleństwo. Nie obyło się bez przysłowiowego "mycia", walk na "konikach" czy radosnego turlania się przez pola w półmetrowym śniegu. Przemoczeni, z dumą szliśmy przez przepięknie ośnieżony las. Po powrocie odbyły się "nauki stanowe" które poprowadzili Basia i Andrzej Liszkowie. Obiad, sprzątanie, pożegnania.
Co było najwspanialsze w tym wyjeździe? Myślę że Pan przechadzał się wśród nas, dotykal naszych serc, zawiązywał między nami więź, byśmy razem szli, razem budowali jego dzieło. Zakończyłbym słowami pieśni: "(...) nie zapomnij o tym co Jemu zawdzięczasz, nasz Pan wielkim Bogiem jest" Chwała Panu!